نامیه

لطفا با بیان نظراتتان فضای گفتگوی دو جانبه را مهیا فرمایید

 
السلام علی الحسین و علی علی بن الحسین و علی اولاد الحسین
نویسنده : گواه - ساعت ۱۱:٤٧ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٦ آذر ۱۳۸۸
 

 

حاجیان جمعند دور هم همه             پس کجا رفته حسین فاطمه

حاجیان رفتند یکسر در منا               پس چرا او رفته سوی کربلا

او بجای موی سر سر می دهد           قاسم و عباس و اکبر می دهد

سعی حج او صفا با خنجر است           مروه اش قبر علی اصغر است


 
comment نظرات ()
 
 
امامت در قرآن (5)
نویسنده : گواه - ساعت ۱:٢٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢ تیر ۱۳۸۸
 

امامت در ذریه ابراهیم علیه السلام

بعد از بخشش مقام امامت به حضرت ابراهیم علیه السلام، ایشان با سرور و شوق، از مقام ربوبی در خواست می کند که امامت به فرزندان ایشان هم عنایت شود. آیا امامتی که در اسلام وجود دارد همان امامت موهبتی حضرت ابراهیم علیه السلام است؟ آیا امامتی که شیعیان اهل بیت بدان معتقدند همان امامت ابراهیمی است؟ آیا قرآن مبنا و بنیان امامت اهل بیت را بدین طریق بر ما آشکار نموده؟

ادامه مطلب...


 
comment نظرات ()
 
 
امامت در قرآن (4)
نویسنده : گواه - ساعت ٤:۳٦ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۳ خرداد ۱۳۸۸
 

عصمت و پیراستگی از ظلم

در آیه امامت حضرت ابراهیم علیه السلام عصمت امامان تصریح شده است: «لا ینال عهدی الظالمین» عهد من (امامت) به ظالمین نمی رسد. آیه شریفه یک قید مطلق آورده است،  امام از ظالمین نخواهد بود. یعنی؛ حتی یک بار ابتلا به ظلم و پشیمانی بعد از آن، ظالم را از ظلم مبرا نمی کند. در نتیجه امام بطور مطلق حتی یک بار هم به ظلم مبتلا نمی شود. ظلم در کلام الهی مصادیق متعددی دارد، مقام امامت از تمام اقسام ظلم بطور مطلق مبرا است.

 

ادامه مطلب...


 
comment نظرات ()
 
 
شهادت صدیقه کبری
نویسنده : گواه - ساعت ۱:۱٤ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸۸
 

بر ساحل شکافته پهلو گرفته بود
ماهی که از ادامه شب رو گرفته بود

آرامشی عجیب در اندام سرو بود
گویا تنش به زخم تبر خو گرفته بود

دستی به دستگیره دروازه بهشت
دستی دگر بر آتش پهلو گرفته بود

برخاست تا رسد به بهاری که رفته بود
آهوی عشق بوی پرستو گرفته بود

آن شب چگونه مرگ به بانو جواز داد؟
او که همیشه اذن ز بانو گرفته بود

از کوچه‌های شهر صدایی نشد بلند
نعش مدینه در تب شب بو گرفته بود

پشت زمین شکست، خدا گریه‌اش گرفت
وقتی علی دو دست به زانو گرفته بود

امید مهدی‌نژاد


 
comment نظرات ()
 
 
امامت در قرآن (3)
نویسنده : گواه - ساعت ۳:٤۸ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢۸ اسفند ۱۳۸٧
 

 امامت فراتر از نبوت

 

رابطه انسانها با امام رابطه  اقتدا و طاعت است. از سوی دیگر می دانیم رابطه انسانها با نبی نیز همین گونه است. این سوال پیش می آید که آیا انتصاب حضرت ابراهیم (ع) به امامت همان انتصاب به مقام نبوت است؟

 

ادامه مطلب...


 
comment نظرات ()
 
 
امامت در قرآن (2)
نویسنده : گواه - ساعت ۱۱:۱۳ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۸ اسفند ۱۳۸٧
 

 امامت عهد الهی

در آیه کریمه باری تعالی در جواب سوال حضرت ابراهیم (ع) با واژه «عهد» به امامت اشاره می کند«لا ینال عهدی الظالمین». پیشوایی امام حاوی هدایتی است که باری تعالی معاهده بندگی اش را بوسیله آن محقق اعلام می کند و امامت را عهد خویش می نامد.

ادامه مطلب...


 
comment نظرات ()
 
 
امامت در قرآن (1)
نویسنده : گواه - ساعت ۱:٥۸ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ۱٤ اسفند ۱۳۸٧
 

 

وَ إِذِ ابْتَلىَ إِبْرَاهِیمَ رَبُّهُ بِکلَمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ  قَالَ إِنىّ‏ جَاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَ مِن ذُرِّیَّتىِ قَالَ لَا یَنَالُ عَهْدِى الظَّالِمِینَ

(بقره 124)

و چون پروردگار ابراهیم، وى را با صحنه‏هایى بیازمود و او بحد کامل آن امتحانات را انجام بداد، بوى گفت: من تو را امام خواهم کرد ابراهیم گفت: از ذریه‏ام نیز کسانى را بامامت برسان فرمود عهد من به ستمگران نمى‏رسد.

 

آیه امامت حضرت ابراهیم (ع) از آیاتی است که از نظر اعتقادبه امامت سخن شیعه را در کمال صراحت اثبات می کند. اگر به حدیثی تمسک نکنیم و فقط از این آیه استفاده کنیم مبنای عقیده امامت شیعه اثبات می شود. در این آیه شریفه خداوند می فرمایدبعد از آزمودن حضرت ابراهیم (ع) باری تعالی ایشان را خطاب می کند که ای ابراهیم (ع) «من همانا تو را به امامت مردم جعل نمودم.»جعل یعنی چه؟ امامت به چه معناست؟ آیا امامت در اسلام مصداقی دارد؟

ادامه مطلب ...


 
comment نظرات ()
 
 
کتاب وهابیت از منظر عقل و شرع
نویسنده : گواه - ساعت ۱٢:٠٩ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٥ دی ۱۳۸٧
 

تبلیغ رسمى مبانى فکرى وهّابیّت مبتنى بر انحرافات شدید در امور اعتقادى و اثبات شرک و کفر فِرَق اسلامى به وسیله ابن تیمیّه در سال 698 ه . ق. در منطقه شام آغاز شد که با مخالفت آشکار دانشمندان بزرگ اهل سنّت و شیعه روبه‏رو شد، او در سال 728 در زندان قلعه دمشق جان سپرد که با مرگش افکار وى نیز به فراموشى سپرده شد.

بار دیگر افکار باطل ابن تیمیّه، از سوى محمّد بن عبد الوهّاب در سرزمین نجد و با هماهنگى محمّد بن سعود، حاکم دِرعیّه، در سال 1157 از سر گرفته شد که با نبردهاى خونین، بر سواحل خلیج فارس و تمامى منطقه حجاز سلطه یافتند. با قلع و قمع دولت نجد به دست ابراهیم پاشاى عثمانى و قتل عبداللّه بن سعود در اسلامبول، خاندان سعودى از قدرت ساقط شد و قریب 80 سال را در عزلت گذراندند.

ملک عبد العزیز بن عبد الرحمن در سال 1319 از کویت به ریاض برگشت و با کمک بازماندگانى از پیروان مسلک وهّابیّت و با تکیه بر کمک‏هاى بى‏دریغ انگلیسى‏ها و فرانسوى‏ها و در طىّ بیست سال مبارزه، دوباره بر حجاز مسلّط شد و با تبدیل نام حجاز به سعودى، سلطنت آل‏سعود را پى‏ریزى کرد و پس از 54 سال حکومت، سرانجام در سال 1373 از دنیا رفت و هم اکنون فرزندان وى بر این کشور حکومت مى‏کنند. ادامه مطلب...

برای آشنایی با این فرقه استعماری به کتاب وهابیت از منظر عقل و شرع نوشته دکتر سید محمد حسینی قزوینی در لینک زیر مراجعه فرمایید.

http://www.valiasr-aj.com/fa/page.php?bank=maghalat&id=116

 


 
comment نظرات ()